Beatrice Oosterhoff

Dagboek van een kandidaat raadslid

Goede raad

Een Raadslid is een gekozen volksvertegenwoordiger binnen een gemeente. De Raadsleden van één gemeente vormen samen de gemeenteraad van die gemeente.

Het onderhouden van goede contacten in de samenleving en het vormen van een goed onderbouwde mening is belangrijk voor een Raadslid.

Een Raadslid moet ontwikkelingen in de samenleving signaleren en moet deze koppelen aan zaken die de inwoners van een gemeente vragen en vertalen naar beleid dat kan rekenen op voldoende draagvlak.

Bron: Raadslid: Salaris, Opleiding, Taken & Vaardigheden (nationaleberoepengids.nl)

Goede raad is duur. En een goed Raadslid moet wel wat in huis hebben. Een goed verstand, niet omkoopbaar, hart voor de mensen die hun leven zo goed en kwaad als het lukt in deze gemeente, en in deze tijd, moeten zien in te richten. Open vizier, rustig en kritisch nadenken, anderen in hun waarde laten en af en toe eens wat lef en onafhankelijkheid laten zien. Waar beslissingen genomen moeten worden: altijd het belang van gewone mensen voor ogen houden. Grote internationale bedrijven redden zich wel, maar de inwoners van Oldambt moeten vaak met lede ogen toezien dat hun mening niet meetelt. Een goed raadslid moet ook de lopende zaken goed kunnen uitleggen. Niet alleen kunnen deelnemen aan lange saaie vergaderingen en gelikte debatten voeren, maar belangrijker: helder kunnen informeren en lopende zaken in Jip en Janneketaal uitleggen zodat de burger goed op de hoogte is. En laat dat nu net iets zijn wat ik graag doe.

Je boekenkast laat zien wie je bent

“Zorg dat je alles leest en dat je overal over kunt meepraten”, zei mijn vader ooit. Mijn boekenkast ziet er dan ook uit als een breed ingerichte bibliotheek: geschiedenis, opkomst en neergang van wereldrijken, globalisme, biografieën van goede en foute mensen, economie, biotechnologie en landbouw. Maar ook een vleugje gezondheid en voeding. Een tikje humor, een paar boeken over kunst en kleur en een hele rij kook- en tuinboeken. Want je moet ook kunnen genieten van het leven.

Een brede interesse en kennis is iets wat ik altijd nodig had (en nog steeds heb) voor mijn werk: vertalen en taaltrainingen in de Engelse taal. Voordat ik aan de slag ga met een discipline moet ik eerst mijn achtergrondresearch doen. Van toneelverlichting tot magazijninrichting en kachelpijpen. Een project om personeel van een bibliotheekcentrale klaar te stomen voor een groot internationaal samenwerkingsproject. Adidas teksten voor de Olympische spelen. Taaltrainingen voor banken, een boek over het getal Pi redigeren, aanbestedingsteksten vertalen… maar ook opdrachten voor achtergrondresearch over onderwerpen uit de wereld van internationale betrekkingen.

Ik neem hierbij niet zo snel klakkeloos een standpunt in, want bijna elk thema kan vanuit verschillende perspectieven bekeken worden. Eerst moeten de feiten boven water komen, en daarna is het de kunst om de juiste informatie eruit te filteren: wat moet mijn opdrachtgever precies weten?

Heel Oldambt als opdrachtgever

Ik denk dat ik deze achtergrond goed kan gebruiken mocht ik de kans krijgen om als raadslid aan de slag te gaan. Want dan wordt mijn werkgebied een stuk groter: heel Oldambt is dan mijn opdrachtgever. Ondernemers die het hoofd boven water proberen te houden. Gezinnen die van een uitkering moeten leven. Boeren die voor moeilijke keuzes staan. Zorgpersoneel onder druk. Kinderen die lijden onder corona maatregelen. Maar ook het buurtje dat graag een groene ontmoetingsplek wil hebben. Dorpen die een evenement willen organiseren. Scholen die een moestuin willen voor de kinderen. En ouderen die graag vrij en onbezorgd op stap willen.

Een sticker op de grijze bak, mag dat wel?

Onlangs speelde zich voor mijn ogen een klein voorval af op de receptie van het gemeentehuis. Een mevrouw vroeg bedeesd of ze toestemming nodig had om een leuke sticker op haar grijze container te plakken. Voor de zekerheid vroeg ze het een paar keer: ja, mag het echt? Ik moest eerst lachen, maar bij nader inzien schrok ik: als gewone brave burgers zo geïntimideerd raken dat ze zich niet meer vrij voelen om zelfs maar een sticker op hun afvalcontainer te plakken, dan is er iets niet goed gegaan.

Een raadslid met ogen en oren voor de burger: kan dat?

Een raadslid moet hart voor de medemens hebben. Maar vooral gezond verstand. Om grote en kleine zaken in Oldambt aan te sturen met een losse pols en zonder Lekker Belangrijk eventjes de wet voor te schrijven in het nadeel van gewone mensen en in het voordeel van grote partijen.  Zodat iedereen zich vrij voelt om in Oldambt je eigen ding te kunnen doen. Maar dan wel met beschikking over informatie om verstandige keuzes te maken en om te snappen wat er om je heen en boven je hoofd allemaal gebeurt. En zonder de medemens in de wielen te rijden, dus: een ander ook die ruimte te gunnen. Heb de ander lief zoals je jezelf lief hebt: gun een ander dezelfde vrijheden als je zelf graag wilt genieten. Een raadslid moet er voor de medemens zijn, en zijn of haar talenten daarvoor inzetten. En ik ben bereid om daarvoor te gaan.

Uitzoeken en uitleggen

Als zelfstandig en onafhankelijk raadslid zou ik geen noemenswaardige invloed kunnen uitoefenen in de Gemeenteraad, behalve zaken bespreekbaar maken. Zo realistisch ben ik wel, maar dat is ook niet mijn insteek. Wat ik wel kan is observeren en rapporteren. Aan de burger uitleggen: wat gebeurt hier nu allemaal? En kan hier iets aan gedaan worden? Zo ja, hoe dan? Want er ligt nog veel belangrijke informatie op plekken waar nooit iemand kijkt.

Voorbeeld 1: je passieve kiesrecht

Neem nu je recht om je verkiesbaar te stellen. Je passieve verkiezingsrecht: daar heeft bijna niemand het over. Iedere Oldambtster heeft het recht om mee te doen aan de verkiezingen. Daarom dit dagboek: kijk mee over mijn schouder. Hoe gaat dat in de praktijk? Wat kun je verwachten? Zou jij dat ook aandurven?

Voorbeeld 2: genoeg te eten voor iedereen, wat er ook gebeurt

De meeste mensen die ik spreek zijn het met me eens dat er wel eens zware tijden aan konden komen. Dat onderbuikgevoel wordt door velen gedeeld. Hyperinflatie? Banken die gaan ploffen? Logistieke rampen met zeecontainers? Droogte, overstromingen, ongedierte op plekken waar wij onze oogsten weg halen? Boeren, bedrijven en organisaties die met quarantaines worstelen? Wat doet dat straks met onze voedselvoorziening? Krijgen we weer lege schappen zoals aan het begin van de corona?

Daarom wil ik op het gebied van onze voedselvoorziening aan de slag. Moestuinieren, schooltuinen, noodrantsoenen, mensen een beetje wakker schudden. Wat kan de gemeente doen om onze voedselsoevereiniteit te vergroten? Hoe afhankelijk zijn we van onvoorziene maar ook voorspelbare ontwikkelingen?

Op dit gebied heb ik al heel veel uitgezocht. Maar er is nog zo veel te doen om Oldambt sterk te maken op het gebied van voedselonafhankelijkheid. Zowel op gemeentelijk niveau als op individueel niveau. Bedrijven, scholen, buren en verenigingen kunnen zoveel doen om te zorgen dat wat er ook gebeurt, we altijd te eten hebben. Vanuit de Gemeenteraad zou er veel aangestuurd en gestimuleerd kunnen worden, en daar stroop ik graag mijn mouwen voor op.

Mijn naam is Beatrice Oosterhoff en ik ben bereid om aan de slag te gaan om Oldambt een beetje wakker te schudden zodat iedereen verstandige eigen keuzes kan maken.

Copyright © 2022 Dagboek van een kandidaat raadslid
crossmenu