Beatrice Oosterhoff

Dagboek van een kandidaat raadslid

De weg der absurditeiten

2 februari 2022

Om op de kieslijst te komen heb je twintig ondersteuningsverklaringen nodig. Van inwoners van Oldambt die 18 jaar of ouder zijn. Dat is intussen gelukt. Ondanks een paar tegenslagen kreeg ik toch de twintig felbegeerde formulieren binnen, of beter gezegd: negentien. Want de oorspronkelijke enthousiaste bijval van een aantal mensen verdampte al snel toen men besefte dat een gang naar het gemeentehuis vereist was om een ondersteuningsverklaring in aanwezigheid van een ambtenaar te ondertekenen. Toch waren er een paar verrassingen: anderen die zich zeer kritisch naar mij opstelden, gunden mij wel de kans om op de kieslijst te komen. Ze namen tijd vrij van hun drukke werkzaamheden en togen voor mij naar het gemeentehuis. Zoiets vergeet je niet gauw.

Bij de twintigste ondertekening was nog wel een voorval waardoor mij bijna de kans ontnomen werd om gebruik te maken van mijn passieve kiesrecht. Na meerdere probleemloze bezoeken aan het gemeentehuis zonder mondkapje (want daar doe ik niet aan), werd mij op de valreep, net voor het inleveren van de formulieren, de toegang ontzegd door een grote bewaker. Dezelfde bewaker waar ik een paar uur eerder grapjes mee had gemaakt toen hij zijn mondkapje af deed om in de publieke ruimte zijn koffie te drinken. "Je zou een ritsje moeten hebben in dat mondkapje", plaagde ik hem nog, en hij moest zelf om die absurditeit lachen. Toch blokkeerde hij diezelfde middag voor mij de toegang. Weg was de vriendelijkheid. En weg was mijn kans om de twintigste verklaring van mijn reeds binnengelaten ondersteuner te ontvangen. Had ik dat niet kunnen zien aankomen?

Helaas weet je van het ene moment op het andere niet waar je aan toe bent op het gemeentehuis. Een week geleden beenden ambtenaren met bloot gezicht nog door de gangen terwijl het publiek zich schuchter met gekneveld gezicht voorzichtig een weg zocht tussen de regels door. Mag ik hier wel staan? Of moet ik langs de kant? Nee? Oh goed, ik moet op de bank gaan zitten totdat ik geroepen word.

Dan die afspraak die ik een dag eerder had met een jurist. Al bij de kennismaking bij de receptie kwam er een scherpe reactie van achter het mondkapje: mevrouw, u mag hier, in deze publieke ruimte, niet zonder bescherming komen. "Nou, dan gaan we toch oplossingsgericht op de gang staan? Dat is geen publieke ruimte meer" suggereerde ik, en in een mum van tijd bevond ik mij met hem in een spreekkamer en borg hij zijn eigen mondkapje op.

Mondkapje op, mondkapje af, wel verplicht, nee het is een advies, of toch verplicht maar alleen op deze plek, gaat u even opzij mevrouw, nee niet daar, hier!

Dankzij de snelle reactie van het verkiezingsbureau kon ik op de valreep toch nog binnengeloodst worden, als een illegale verstekeling op een schip. Via de achterdeur. Misschien mag ik de volgende keer door het raam klimmen. Want anders vallen er bosjes doden. En dat wil niemand.

En die twintigste ondersteuning? Die mocht ik zelf ondertekenen. Want je mag jezelf ondersteunen. En daarmee waren alle absurditeiten compleet.

Blijf op de hoogte

Schrijf je in als je op de hoogte gehouden wilt worden van nieuwe artikelen in het dagboek

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

One comment on “De weg der absurditeiten”

Copyright © 2022 Dagboek van een kandidaat raadslid
crossmenu