Beatrice Oosterhoff

Dagboek van een kandidaat raadslid

Buurt in Bad Nieuweschans nieuwsgierig naar voedseltuin activiteiten

3 maart 2022

Een braakliggend stuk grond in Bad Nieuweschans. Een rustig buurtje, eenvoudige huizen erom heen, een buurvrouw laadt een tas met boodschappen uit de auto en brengt het naar binnen. Een hond wordt op het veldje uitgelaten. Verder is er rust. Het groene veldje ligt te slapen en is niet productief.

Habbekrats

Ik sta midden op het perceel en kijk rond. De gemeente heeft het net gemaaid, en de flauwe contouren van een oude volkstuin zijn zichtbaar geworden. Ik heb deze grond voor een habbekrats gehuurd van de Volkstuinvereniging Oldambt waar ik een tijdje secretaris ben geweest. Vandaar dat ik er van af wist. Niemand wou hier iets mee. Te klein voor een commerciële voedseltuin. Geen voorzieningen. Alleen maar rust. De grote boze wereld is hier op een veilige afstand, maar ik voel de urgentie. Want die boze wereld gaan we wel voelen, echter tegen de tijd dat iedereen door heeft is dat ons eten te duur en te schaars wordt, is het te laat om maar even binnen een paar dagen een moestuin aan te leggen. Dat moet nu.

Ik kijk naar de huizen om me heen. Hoeveel mensen zijn hier afhankelijk van een bescheiden pensioentje? Wie zit thuis vanwege gezondheidsproblemen? Wie heeft last van stress en psychische belasting? Waar zijn de kinderen? Allemaal mensen die behoefte hebben aan gezond eten, genieten, een praatje met elkaar maken, ontstressen.

Deze grond is van deze mensen. Maar ze beseffen nog niet wat voor een juweeltje ze er van kunnen maken. Dus ik stroop mijn mouwen op en ga aan de slag.

Paaltjes slaan, vlasstro en varkensmest

Manlief en ik slaan een paar paaltjes zodat er een paar akkertjes ontstaan. We kopen een paar balen vlasstro en spreiden dit uit over één akkertje. Laat maar lekker liggen, het vlasstro zorgt dat al het gras en onkruid verdwijnt. Het neemt ongelooflijk veel vocht op (daarom wordt vlasstro ook in stallen gebruikt) en geeft een beetje structuur aan de dikke klei.

Het tweede akkertje krijgt een bult biologische oude varkensmest. Van Rinus en Tinus, de twee luie varkens van een buurman die alleen maar kunnen eten en poepen en verder niks, schijnt het. De varkens, bedoel ik. Met dank aan Rinus en Tinus gaan we nu ook deze grond tot leven brengen.

De buurt wordt nieuwsgierig

Nu worden mensen nieuwsgierig: wat gebeurt hier? Dat is voor mij het startschot om een A4-tje door alle brievenbussen te gooien: hier komt jullie voedseltuin. Wie doet mee? Wat wil je graag zien? Welke groente, willen jullie ook een vlindertuin? Bessenstruiken? Een zitje of een picknicktafel? Wil je voor jezelf een stukje grond, of samen met iemand anders, of met de hele buurt?

De eerste aanmeldingen voor een moestuin

Binnen een paar uur komt de eerste aanmelding: een ex-hovenier die graag een moestuin voor zichzelf wil beginnen. Dan volgt de tweede moestuinier. Nog meer paaltjes gaan de grond in. Daarna stelt iemand voor: laten we een wilgentent maken, van wilgentenen gemaakt, voor en door kinderen. Twee jongedames staan intussen te popelen van ongeduld: wanneer gaan we beginnen? Dan blijkt dat er ergens een tweedehands Pipowagen beschikbaar is.

Eerste schapen over de dam

Zo eenvoudig kan het dus zijn om een buurtvoedseltuin op te starten. Ik wil wel het eerste schaap over de dam zijn: paaltjes slaan en vlasstro spreiden. Zelfs ik kan dat met mijn krakkemikkerige lijf. Nieuwsgierige aagjes komen vanzelf kijken: wat doet u? Gevolgd door de informatie en uitnodiging in de brievenbussen.

Waarom doe ik dit? Waarom betaal ik uit eigen portemonnee de huur, het vlasstro en de paaltjes? Waarom loop ik de benen uit mijn lijf om folders door de brievenbussen te gooien? Ik woon hier niet eens.

Inspanningen voor onze voedselvoorziening

Omdat dit mijn werk is. Mijn missie. Om mij in te spannen voor onze voedselvoorziening. Om mensen te informeren: ons eten komt uit de supermarkt, uit verwegistan. Dure zeecontainers en hoge energieprijzen moeten dat naar Nederland brengen, terwijl onze eigen landbouwgrond grotendeels gebruikt wordt voor zonneweides, windparken, natuurgebieden en giga grote bedrijven.

Claim je grond

Gelukkig hoeven wij niet machteloos staan te kijken hoe grote organisaties alles voor ons bepalen. We kunnen wel iets doen: onze eigen grond claimen voor onze voedselvoorziening. Niet wachten op de politiek, maar zelf doen. De grote boze wereld verander je er niet mee, maar je eigen kleine wereld wel. Alle beetjes helpen. Met als bijkomend plezierige effect: ontstressen en nieuwe vriendschappen sluiten met buurtgenoten die je niet eens bij naam kent. Sociale verbinding, noemen politici dat. Cohesie, leefbaarheid. En die moestuin? Dat is circulair en duurzaam, inclusief en ga zo maar door.

Onafhankelijk zonder subsidies

Nou, laat die kretologie maar zitten. Die hebben we niet nodig want we doen geen subsidie aanvraag. Geen projectplan, geen haalbaarheidsonderzoek, geen rapportage, maar gewoon een schop in de grond en even hallo zwaaien naar omwonenden. Onafhankelijk. Dus ik hoef dat nieuwerwetse taaltje ook niet in de mond te nemen. Daar heb ik gewoon geen tijd voor.

Maar is dit dan niet een prestigeproject voor Beatrice Oosterhoff? Ben je mal. Nieuwe gebruikers sluiten gewoon hun eigen huurcontractje af met de Volkstuinvereniging Oldambt. Zodra het leeft en borrelt en bruist, laat ik het lekker los. Van de Volkstuinvereniging krijg ik een restitutie. En ik zoek een nieuw stukje om deze aanpak weer uit te proberen. Onafhankelijk. Wie doet me wat.

Buurt na buurt, lapje grond na lapje grond

Want grond moet productief gemaakt worden. En ik wil niet wachten op de grote jongens uit de overheid, de politiek en NGO's. We doen het lekker zelf wel. Veel leuker. En zelfredzaam. Meer uit eigen grond, minder uit de supermarkt. Buurt na buurt, lapje grond na lapje grond.

Ook aan de slag met dat stuk groen in je buurt? Neem contact met me op, kijk de kunst van me af, leer van mijn fouten en pas je plan aan. Ga lekker aan de slag in je eigen buurt.

Blijf op de hoogte

Schrijf je in als je op de hoogte gehouden wilt worden van nieuwe artikelen in het dagboek

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 comments on “Buurt in Bad Nieuweschans nieuwsgierig naar voedseltuin activiteiten”

  1. Wat een prachtig verhaal weer en wat een enthousiast me .
    Ik heb al verschillende keren gedacht aan je en wil.eigenlijk ook graag mee doen.
    Maar waar haal ikde tijd vandaan .
    Ik moet daar echt over nadenken hoe ik dat zou moeten gaan doen
    Liefs van marry

  2. Dank je, Marry, heb je al een stukje groen op het oog? Alvast een tip: de gemeente heeft toegang tot het kadaster en kan je helpen om te achterhalen van wie een stuk grond is. En geef me maar een seintje, ik kom je graag helpen!

  3. Wat een mooi verhaal Erg inspirerend Heb zelf op loopafstand een volkstuin waar ik erg blij mee ben en vaak te vinden ben Het is mijn paradijsje samen met andere tuinders

    1. Ja leuk, hé, Gea, jouw woorden vatten het mooi samen: een paradijsje en samen met anderen. Grote wereldproblemen oplossen kan zo leuk als je het maar samen doet en klein begint.

Copyright © 2022 Dagboek van een kandidaat raadslid
crossmenu